உணர்வில்லாத சில பிள்ளைகள்

மகனின் பழைய உடையை அணிந்திருந்த போது, ​​கணவர் தனது மனைவியிடம், “புதிய உடையை இப்போதே வாங்காதே, இரண்டு மாதங்களுக்கு இதை நான் சமாளித்துக் கொள்கிறேன்” என்றார். தந்தையின் வார்த்தைகளை மகன் கேட்டிருந்தான். தந்தை சென்ற பிறகு, அவன் தன் தாயிடம், “வீட்டில் என்ன நாடகம் நடக்கிறது, அம்மா? இரண்டாயிரம் ரூபாய்க்கு ஒரு சேலை வாங்கினாய், ஆனால் அப்பாவுக்கு நூறு ரூபாய்க்கு ஒரு சேலை கூட வாங்க முடியவில்லை” என்றார். அம்மா கோபமாக, “ஏனென்றால் உன் அப்பா தனக்குப் புதிதாக எதுவும் வாங்க விரும்பவில்லை. என் சேலை உன்னை எப்படித் தொந்தரவு செய்கிறது? நான் அதை என் கணவரின் சம்பாத்தியத்தில் இருந்து வாங்கினேன். உனக்கும் ஒரு புதிய உடையை வாங்கினேன். உன் சகோதரிக்கும் ஒன்று வாங்கினேன். நீ தினமும் உன் பைக்கில் நூறு ரூபாய்க்கு பெட்ரோல் வீணாக்குகிறாய். அதுவும் சும்மா இருப்பதற்கு. நான் எந்த கேள்வியும் எழுப்பவில்லை. இப்போது உன் தந்தையின் பொழுதுபோக்குகள் இறந்துவிட்டன. பழைய விஷயங்களில் அவர் திருப்தி அடைந்தால், நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?” மகளும் குறுக்கிட்டு, “அப்பா இப்போ வயசாயிடுச்சு அம்மா. அவர் என்ன வேணாலும் செய்யட்டும். அவர் என்ன வேணாலும் உடுத்தட்டும். நாம ஏன் நம்ம வாழ்க்கைய நிறுத்தணும்?” என்றாள். ”

அப்புறம் மூணு பேரும் அவங்க வாழ்க்கையில மூழ்கிட்டாங்க. அப்பா ஏன் வயசாயிடுறாரு? அவருடைய பொழுதுபோக்குகள் ஏன் முடிஞ்சு போச்சு? ஏன் பழைய துணிகளை அணிந்து சமாளிச்சுட்டு இருக்காரு? ஏன் ஆட்டோரிக்ஷாவில் இருபது ரூபாயை மிச்சப்படுத்த அவர் ஏன் நடந்து போறார்? இதற்கெல்லாம் காரணம் என்ன? யாரும் இதைப் பத்தி யோசிக்கவே இல்லை.