அபுதாபியில் இந்து கோவில் கட்டிய முஸ்லிம் அரசர்

மத்திய கிழக்கின் பாலைவன நாட்டான ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் (UAE) ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவம் அமைதியாக நிகழ்ந்தது. அபுதாபி அரசின் தலைமையில், அதிபர் ஷேக் முகமது பின் ஸாயித் அல் நஹ்யான் அவர்களின் அனுமதியுடன், அபுதாபியில் பிரமாண்டமான இந்து கோவில் — BAPS இந்து மந்திர் — கட்டப்பட்டது.

இது ஒரு கட்டிடம் மட்டுமல்ல. இது உலகுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு அமைதிச் செய்தி.

முஸ்லிம் நாட்டில் இந்து கோவில் — ஏன்?

அமீரகம் ஒரு இஸ்லாமிய நாடு. ஆனால் அந்த நாட்டின் அடிப்படை கொள்கை: மத நல்லிணக்கம். அங்கு வாழும் இந்தியர், இலங்கையர், குறிப்பாக தமிழ் மக்கள் உள்ளிட்ட கோடிக்கணக்கான வெளிநாட்டு தொழிலாளர்களின் ஆன்மீகத் தேவையை மதித்து, அரசு நிலம் ஒதுக்கப்பட்டது.

இது அரசியல் லாபத்திற்காக அல்ல.
இது மத மாற்றத்திற்காக அல்ல.
இது மனித மரியாதைக்காக.

ஒரு முஸ்லிம் தலைவர், “உங்கள் இறை வழிபாட்டுக்கு எங்கள் நாட்டில் இடம் உண்டு” என்று சொல்லிய தருணம் — அதுவே உலக சகோதரத்துவத்தின் நடைமுறை வடிவம்.

திருவாசகத்தின் செய்தி – இறைவன் ஒருவன்

9ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த மாணிக்கவாசகர் அருளிய திருவாசகம், சிவபக்தியின் உச்சமாக மட்டுமல்ல; அது பரம்பொருளின் ஒருமைப்பாட்டை எடுத்துரைக்கும் ஆன்மிக மலைச்சிகரம்.

“தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி
எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி”

இந்த வரிகளின் பொருள் மிக ஆழமானது.

“தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி” — தென்னாட்டில் அருள்பாலிக்கும் சிவபெருமானை போற்றி.
“எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி” — எந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும், எல்லோருக்கும் ஒரே இறைவன் — அவனைப் போற்றி.

இங்கு ஒரு பக்தி வரி மட்டுமில்லை.
இங்கு ஒரு உலக தத்துவம் உள்ளது.

இறைவன் எல்லைக்குள் அடைக்கப்படுபவன் அல்ல.
அவன் ஒரு மொழிக்கோ, ஒரு மதத்துக்கோ சொந்தமானவன் அல்ல.
அவன் எல்லோருக்கும் இறைவன்.

அதனால் தான் திருவாசகம் “உலக ஆன்மிக அறிவிப்பு” என்று அழைக்கத்தக்கது.

ராணி திருவாசகத்தைத் தலையில் சுமந்த வரலாறு

தமிழ் மரபில் கூறப்படும் ஒரு அழகிய சம்பவம் உண்டு. ஒரு அரசி, திருவாசக நூலை தன் தலையில் சுமந்து கொண்டுசென்றாள் என்று பக்தி வரலாறு சொல்கிறது.

அதன் அர்த்தம் என்ன?

அரசாட்சியைக் காட்டிலும் ஆன்மிக ஞானம் உயர்ந்தது.
அதிகாரத்தை விட இறை அருள் மேலானது.
மன்னர்களும் தலைகுனிய வேண்டியது சத்தியத்தின் முன் தான்.

அந்த சின்னம் இன்று அபுதாபியில் உயிர்த்தெழுகிறது.

பாலைவனமும் பக்தியும்

ஒரு புறம் பள்ளிவாசல்கள்.
மற்றொரு புறம் இந்து கோவில்.
இரண்டும் ஒரே வானத்தின் கீழ்.

அங்கு முரண்பாடு இல்லை.
அங்கு மரியாதை உள்ளது.

அபுதாபி அரசர் நிலம் அளித்தது — மத சலுகை அல்ல.
அது மனித கண்ணியத்தின் அங்கீகாரம்.

மாணிக்கவாசகர் பாடிய வரிகள் நூற்றாண்டுகள் தாண்டி இன்று பாலைவனத்தில் ஒலிக்கின்றன:

“எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி”

இன்று உலகம் “என் கடவுள்”, “உன் கடவுள்” என்று வாதிடும் போது,
ஒரு முஸ்லிம் அரசர் இந்து கோவில் கட்ட அனுமதி அளிக்கிறார்.
ஒரு தமிழ் சித்தர் “எல்லோருக்கும் ஒரே இறைவன்” என்று பாடுகிறார்.

இரண்டின் இடையே பொதுவானது — மனிதம்.

முடிவாக

கோவில் கட்டியது கல் மற்றும் கலைக்காக அல்ல.
அது ஒரு கருத்துக்காக.
அது ஒரு எதிர்காலத்துக்காக.

மதம் பிரிக்கலாம்.
ஆனால் உண்மையான ஆன்மிகம் இணைக்கிறது.

“தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி,
எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி”

இந்த வரிகள் பாடல் அல்ல.
இது மனித குலத்துக்கான வழிகாட்டி.