துரு
காலை தினமும் பேருந்தொலி கேட்டு
கால்கள் மெதுவாய் யன்னலோரம் மண்டியது
உன் வரவை ஏங்கி
என் கண்கள் பொங்கி
விழி வழி நீரால்
யன்னல் கம்பிகள் துருவாயானது
துருவோ பெருகிட
மனமோ அழுதிட
அகமோ வாடிட
தவிப்போ தொடர்ந்திட
நிரந்தரமாய் நின்றது
என் தவிப்பும்
பேருந்து சக்கரமும்…
This writing is the work of Harishan, who is solely responsible for its content. The views in it are the author's own and not those of NEERMAI. Writer responsibility · Report a concern
Encourage the writer
Writing prompt
This week: write about a letter you never sent
A poem, a story or a few honest lines. Every entry is read by our team.
Start writing
NEERMAI