அன்பென்ற பேர் சொல்லி யாரும் என்னை அணைக்கவில்லை
ஆபத்தில் ஓடி வந்து யாதொன்றும்
செய்யவில்லை
இன்பம் வரும் போது கூட இனிக்க
யாரும் பேசவில்லை
ஈவிரக்கம் பார்பதற்கு ஊரில் ஒரு
நாதியில்லை
உள்ளவற்றை சொன்னபின்பும்
யாருமெனை நம்பவில்லை
ஊர் இருட்டி போனபின்பும்
அருகிருக்க எவருமில்லை…
எதுவரைக்கும் விதியிருக்கும்
இன்றுவரை நினைத்தில்லை
ஏராளம் மொழியிருந்தும் எழுத
வார்த்தை போதவில்லை..
ஐயிரண்டு திங்கள் வரை சுமப்பதற்கு
வரமும் இல்லை..
ஒளியிழந்து போன கண்கள் ஒருவரையும் தேடவில்லை
ஓடி ஓடி ஒளித்தாலும் துரத்தும் விதி விடுவதில்லை……..
ஒளவையைபோல் வாழ்ந்திருந்தால் வாழ்வில் ஒரு துன்பமில்லை……..
