பெரும் தீக்குள்
இறங்கிச் சாகும்
பனிக்காற்றாய்
உணர்வுகள்
வறண்ட பாலைநில
மனவெளிகளில்
புரண்டு எழும்
கடலலைகளாய்
எண்ணச்சிதறல்கள்
உங்கள் அத்தனை
சோழிகளையும்
சுழட்டி எறிந்து
வித்தைகாட்டும்
பேரவாக் கொண்ட
ஆர்ப்பரிப்புக்கள்
மெய்யுருகி மொழியுருகி
தானுருகி பேசிடும்
வார்த்தைகள் அத்தனையும்
மரபுவழி மாறாது
கவரக் கற்றுக் கொள்ளாத
கருத்தின் கனங்கள்
கூரான முட்களாய்
கீறுகின்ற மனங்களை
ரசிப்பு வீரியங்களுடன்
முகம் நனைத்து
குசலப் புன்னகை வீசி
நவீனமாகிறாள்
கண்ணீர் துளிகளுக்குள்
ஒளிந்து கொண்டு….
