அன்னை
அன்னை என்பவள் தெய்வமம்மா – அவள்
அன்பினைப் போலெவரும் இல்லையம்மா
உண்ண உணவினை ஊட்டிடுவாள் – அதில்
உதிரம் கலந்தே உணர்வூட்டிடுவாள்
கண்ணை இமைபோல் காத்திடுவாள் – அவள்
கன்னம் கொஞ்சி மகிழ்ந்திடுவாள்
விண்ணில் நிலவைக் காட்டிடுவாள் – தினம்
விருந்தாய் உணவை ஊட்டிடுவாள்
தாலாட்டுப் பாடி மகிழ்ந்திடுவாள் – எனை
தன்மடி மேலவள் உறங்கவைப்பாள்
கால்மேல் போட்டெனை ஆட்டிடுவாள் – நான்
கண்மூடும் வரையவள் விழித்திருப்பாள்
சின்னஞ் சிறுகதை சொல்லிடுவாள் – நல்ல
சிந்தனை உள்ளத்தில் செதுக்கிடுவாள்
வண்ணச் சட்டை போட்டிடுவாள் – அந்த
வடிவைக் கண்டவள் இரசித்திடுவாள்
உலகினில் அவள்போல் தெய்வமில்லை – அந்த
உணர்வினில் வளர்ந்திடும் பலபிள்ளை
உலகமே அவள்மடி போலில்லை – அதை
உணராத பிள்ளைகள் பெருங்கல்லே
அன்னையை நாமும் போற்றிடுவோம் – அவள்
அடிதொழ நாளும் நினைந்திடுவோம்
தன்னையே எமக்காய்த் தந்தவளை- இந்தத்
தரணியில் தெய்வமென்றே வணங்கிடுவோம்
This writing is the work of திரு.க.முரளிதரன், who is solely responsible for its content. The views in it are the author's own and not those of NEERMAI. Writer responsibility · Report a concern
Encourage the writer
This week: write about a letter you never sent
A poem, a story or a few honest lines. Every entry is read by our team.
Start writing
NEERMAI