என்னை பத்துமாதம் சுமந்தவளே
பத்திரமாய் வளர்த்தவளே
என்னை எதிர்த்துக் கேட்கும் ஜான்சிராணியே
என்கல்விக்கு உரமிட்ட என்வீட்டுக் கலைவாணியே
என்னை வளர்த்தாய் உன் கருவில்
கடவுளைக் கண்டேன் உன் உருவில்
நிலவைக் காட்டி சோறூட்டி
மடியில் வைத்து சீராட்டி
அழகாய் வளர்த்தாய் சீமாட்டி
இதை எங்கும் சொல்வேன் மார்த்தட்டி
சூரியனின் கதிர்கள் போல் சுட்டெரிக்கும் அவளுடைய விழிகள்
எரிப்பதற்காக அல்ல என்னுடைய வெளிச்சத்திற்காக
காற்றாக நீ இருந்தால் அதில் கலந்த தூசாக நான் இருப்பேன்
யார் கண்ணிலும் படாமல் அழைத்து செல்வாய் என்ற நம்பிக்கையுடன்
அகில உயிர்களுக்கெல்லாம் அன்னையே நீ ஒரு தெய்வம்
அவளின்றி அமையாது இவ்வையம்
இவ்வாறு கண்ணாடியும் உன் பிம்பத்தையே காட்டியது உனக்குள் ஒருத்தியாக…!
