பனித்துளி

பனிக்கூட்டம்
எங்கும் படலமாய்
படர்ந்திருக்க
காலையில் கதிரவன்
தாமதமாய் வரக் கண்டு
குளிர் காற்று
என்னை
நெருடலுடன் கொள்ள
உடலும் உருகும் மெல்ல
பூக்களும் சிரித்து
கொண்டிருக்க
பனித்துளி பூக்களை
முத்தமிட
என் மெய் சிலிர்க்க
நா எழவில்லை
பனியே
வந்த இடம்
தெரியாமல்
மறைந்து விடு
காரணம்
உன் வாடை பட்டால்
தேயிலை கருகிடும்.
மார்கழி மாதம்
உன் பனித்துளி
கண்டு தூக்கம்
கலைந்திடும்
உன்னால் இயற்கையே
மாயமாய் போய்விடும்
பூக்கள் மீது நீ கொண்ட பருக்களை
நீயே இல்லாமல் செய்துவிடு
பனித்துளியே கரைந்திடு 
பனித்துளியே என்னை கொல்லாமல் கொல்வது உன் இரகசியம்
என்னை வெல்ல உன் ஒருதுளி போதும்…