அழகிய வண்ணத்துடன் வனையப்பட்ட
ஓர் அபூர்வப் பளிங்குக்
குவளை அது…
அமிர்தத்தை ஏந்துவதும்,
தாகம் தீர்ப்பதும் தான்
அதன் ஆயுள் விதியென எழுதப்பட்டது…
வண்ண மலர்வனம் சூழ்ந்த வரவேற்பறையின் நடுவே
மதிப்போடு வீற்றிருக்க வேண்டியது
திசைமாறிப் போன
ஏதோ ஒரு கணத்தில்…
புகை படிந்த சமையலறையின்
இருண்ட மூலைக்குள்
நகர்த்தி வைக்கப்பட்டது…
அலட்சியக் கரங்களின்
தினசரி கையாளலில்
அதன் மெல்லிய விளிம்புகளில்
விழுந்த கீறல்கள்
யாரிடமும் சொல்லப்படாதவை…
இருந்தும் தனக்குள்ளே தேங்கும்
உப்புக் கடலின் துளிகளை
ஒருபோதும் அது வெளியே கசியவிடுவதில்லை…
கடமையின் சுழற்சிக்குள்
அழுத்தப்படும் ஒவ்வொரு நொடியிலும் தன்
தனித்துவத்தின் ஒளிர்வை
அது இழக்கவில்லை…
அதற்கான இடம் இதுவல்ல
என தெரிந்தும்
விழுந்து நொறுங்கிவிடக் கூடாதென
எல்லாச் சுமைகளையும்
தாங்கி தன்னைத்
தக்கவைத்துக் கொள்ளப் போராடுகிறது…
இருந்தாலும் நம்பிக்கையோடு மினுங்குகிறது
என்றாவது ஒருநாள்…
தன் மதிப்பை உணர்ந்து
அலட்சியக் கையாளுதலை விட்டு அந்தக் கரங்கள்
தன்னை மீட்டெடுத்து
உரிய இடத்தில்
ஏந்திக்காக்கும் என்று
ஆவலோடு காத்திருக்கிறது!
ஹஸீதா அபுசாலி
பொத்துவில்
