இன்றோடு பதின் திங்கள்
முடிந்த கணக்கெல்லாம்
காதலில்லை கண்ணம்மா
தொப்புள் கொடி
தூரத்து இடைவெளியாய்
என் பிள்ளை நீ என எப்படி
உரக்கச் சொல்வது கண்ணம்மா
நிந்தனைகள் நித்தம்
கனவுக்குள் கொள்ளுதடி
குளிர் நிலவும் என் இரவில்
அக்கினியை பொழியுதடி
உன் தோட்டத்து மலர்கள் வாசனை
என் நாசி தொட்டு
உன் பாதம் வந்த தடம் பேசுதடி
என் தேசத்தில் மரித்த சிலுவைகள்
மறக்கவில்லை உன் பெயரையடி
காத்திருப்பெல்லாம் காதலல்ல
காலமுடிச்சில்
கறைபட்ட சத்தியமடி
உனை தந்த இந்த உலகமே
எனை உன்னிடம்
நாளை கேட்குமடி
பிரிவொன்றுதான் தீர்வு எனில்
நேசமெல்லாம் வெறும் பொய்ப்பூச்சடி
நீ இல்லா நானும்
நானில்லா நீயும்
வாழ்வதும் சாத்தியப்படுமடி
காலம்தான் காயமாற்றியதென என்
கூன் முதுகும் ஒரு நாள் கேலி பேசுமடி
நீ என்னை நீங்கினும்
இந்த நான் நாளை
வேறு யாருக்கோ சொந்தமடி
உயிர் மட்டும் பாரமாய்
உனை பார்த்திராமலே போகுமடி….
