ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு
இன்றுதான் சூரிய வெளிச்சத்தைப் பார்க்கிறேன்
நீ பேசாமல்
திருப்பிக்கொண்ட முகத்தில்
கிழிக்கப்படாத
என் நாட்காட்டித் தாள்கள்
உன் குறுஞ்செய்தி
பதிலுக்காகக் காத்திருக்கும்
துருப்பிடித்த பற்சக்கரங்களுடன்
சுழலும் என் கடிகாரம்
உள்ளிருந்து நான்
உறக்கக் கூச்சலிட்டும்
வெளியே கேட்காத படி
கான்கிரீட்டால் நீ மூடிச்சென்ற
ஒரு பாழுங்கிணறு
நீ தாழ்ப்பாளிட்டுச்சென்ற
கதவுகளைத் தட்ட
எத்தனிக்கும்
அன்பின் கூர்வாளால்
துண்டாடப்பட்ட என் கரங்கள்
ஒரு பாலைவனப் புயலில்
உன்காலடிகளைத் தேடித் தட்டழியும் திரை விழுந்த
என் கண்கள்
பல வருட சூன்யத்திற்குப்பிறகு
இன்றுதான் நம்பிக்கை வந்தது
நம் நாட்கள் இனி திரும்பாதென்று!
சூரிய வெளிச்சம்
கண்ணைக்கூசுவதாக
பொய் சொல்லி
இந்த கருப்புக் கண்ணாடியை
அணிந்து கொள்கிறேன்
நிரந்தரமாக!
